Μάθημα : ΘΕΜΑΤΑ ΘΕΩΡΙΑΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ 6

M.E. 45-68 [Μηχανισμοί Έκφρασης]

Η περίοδος 1945–1968, το κρίσιμο μεσοδιάστημα ανάμεσα στο μοντέρνο και το μεταμοντέρνο, αποτελεί μια εποχή έντονων μετασχηματισμών για την αρχιτεκτονική. Η αρχιτεκτονική πραγματικότητα διευρύνεται και διασπάται σε ποικίλες μεθοδολογίες και θεωρητικές προσεγγίσεις (μανιφέστα), υπό την ισχυρή επίδραση των νέων μέσων και τεχνολογιών, καθώς και των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων της εποχής.

Οι αρχιτέκτονες ή οι αρχιτεκτονικές ομάδες  άλλοτε διαμόρφωσαν οι ίδιοι αυτές τις θεωρητικές θέσεις και άλλοτε τις υιοθέτησαν ή τις επαναπροσδιόρισαν μέσα από το έργο θεωρητικών και ιστορικών, προκειμένου να πλαισιώσουν και να ερμηνεύσουν την πρακτική τους.

Στόχος του σεμιναρίου είναι η καταγραφή, διερεύνηση, ανάλυση και συσχέτιση των θεωρητικών λόγων και των σχεδιαστικών διαδικασιών που αναπτύχθηκαν στο αρχιτεκτονικό πεδίο κατά την περίοδο αυτή, με έμφαση στον ρόλο των νέων τεχνολογικών μέσων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον εντοπισμό των σχέσεων μεταξύ θεωρίας και πράξης, διερευνώντας μεταβάσεις όπως:

• από τον υλικό χώρο στον δυνητικό,
• από το οπτικό στο απτικό,
• από την προβολή του νοήματος στην πρόσληψή του,
  και τον τρόπο με τον οποίο το μέσο συμβάλλει σε αυτές τις μετατοπίσεις.

Το μάθημα οργανώνεται ως σεμινάριο. Κάθε εβδομάδα οι φοιτητές αναλαμβάνουν και συμβάλλουν στην παρουσίαση κειμένων και υλοποιημένων αρχιτεκτονικών έργων, τα οποία συσχετίζουν κριτικά μεταξύ τους. Η αξιολόγηση του μαθήματος βασίζεται στη παράδοση τελικής ερευνητικής εργασίας. Πρόκειται για ένα  κείμενο 3.000 λέξεων ή ένα εικονογραφημένο τεύχος, σε ένα  θέμα που θα ανατεθεί στους φοιτητές στην αρχή του σεμιναρίου, θα διερευνηθεί και θα παρουσιαστεί στην εξέλιξη του κατά τη διάρκεια του εξαμήνου.

       Συναντήσεις σεμιναρίου κάθε Τετάρτη 9.30 – 11.30 @ Σ5 (μικρές αίθουσες)

       aproimou@upatras.gr